Deze blog verhuist (tijdelijk) naar www.waarachtigwilleke.wordpress.com
Daar schrijf ik over hoe het leven verder gaat, nu ruim een half jaar na het overlijden van Tom.
Deze blog, www.tomdjurre.weblog.nl blijft het verhaal vertellen over hoe Tom en wij sinds 2007 zijn omgegaan met het hebben van een kind met de progressieve stofwisselingsziekte Jansky Bielschowsky/ NCLII/Batten. Lees verder
De ouders van Amy Winehouse gingen onlangs op rouwvakantie. Een voor mij onbekende traditie binnen het Joodse geloof. Ik dacht terug aan onze eigen “rouwvakantie” begin mei. Kris kras door Europa. Omdat deze reis, die we eigenlijk met Tom hadden zullen maken, nog vers in ons geheugen lag, besloten wij nu thuis te blijven.
Toen ik eerder deze week onze voordeur uitstapte, overviel mij de aanblik op de blauwe regen naast de deur. De avond ervoor was deze in mijn opinie nog blakend van gezondheid. De klimplant had dit jaar weliswaar geen bloemen maar was volop groen en werd geflankeerd door vrolijk gekleurde eenjarige planten. De afgelopen jaren had hij zich gestaag klimmend een stevige plek naast onze entree verworven. Nu lagen de bladeren her en der verspreid in zielige hoopjes op de grond. Lees verder
Wekenlang ontvingen we kaarten in alle kleuren van de regenboog en in diverse vormen en maten. Kaarten met een korte boodschap maar ook met een persoonlijke herinnering of de tekst van een mooi gedicht. De eerste dagen leek er geen eind te komen aan de stroom. De stapel in de daarvoor bestemde mand werd hoger en hoger en ik stopte met tellen. Ik raakte gewend aan een dagelijkse portie postbusvitaminen voor de geest en koesterde de gedachte dat er iedere dag weer ergens iemand de moeite had genomen de gang naar de brievenbus te maken.
Soms kunnen onverwachte dingen me helemaal op scherp zetten, of een situatie plotseling in een ander perspectief plaatsen. Iets onbelangrijks krijgt vanaf dat moment extra betekenis.
In mijn geval is dat de trapleuning. De trapleuning, die sinds enkele dagen onze waarheid vertelt. In de drie jaren dat wij dit huis bewonen, heeft er nooit een trapleuning gezeten naast de draaitrap die van het souterrain via de begane grond naar de bovenste verdieping loopt.
Ik zie een jongetje van bijna acht voor me, met papa Andrxc3xa9 naar het Fries Natuurmuseum. Ze gaan met de trein, want dat vindt het jongetje (Tom) zo leuk. Er is een vriendje mee. Ze rennen en kijken zich de ogen uit. Ze vinden het interessant en hebben plezier en vragen van alles. Ook Andrxc3xa9 is hierdoor weer even kind en doet en ontdekt met hen mee.
Het lukt me niet om verdriet over het verlies van Tom door te laten dringen. Ik voel de leegte. Hoe moet ik pijn voelen vanwege het afscheid van een bijna achtjarig jongetje als deze ruim vier jaar geleden al is gestopt met het zijn van een xe2x80x9cdoorsneexe2x80x9d kind, met alle gewone ups en downs die daarbij horen.
©2003 - 2012 Weblog.nl is onderdeel van Sanoma Media Netherlands groep.