Het overlijden van een dierbaar iemand zet zowel je lichaam als geest behoorlijk onder druk, zo heb ik inmiddels aan den lijve ondervonden. Naast allerlei vage klachten, die gelukkig vaak net zo spontaan als ze zijn opgekomen ook weer verdwijnen, zijn er een paar hardnekkige blijvers. Het gebrek aan concentratievermogen is daar één van. In een poging mijn focusvermogen weer wat te verhogen ben ik op pianoles gegaan bij Alfred (een thuis studie methode met boek en cd). Perfect voor mij. Als ik mij niet af laat leiden, kan ik mijn linkerhand inmiddels iets anders laten spelen dan mijn rechterhand, op een manier dat er ook nog een melodie klinkt.
In dat niet laten afleiden zit ‘m precies het moeilijkste punt. De lat niet te hoog en concentreren op xe9xe9n ding tegelijk.
Volgens koGGer neemt mij focusvermogen inmiddels ongekende vormen aan. Over mijn muzikaal talent laat hij zich nog niet uit…..
Jeetje, weet zeker dat Tom liefdevol op jullie neerkeek.
Wat zijn jullie saampjes een mooi en krachtig stel.
Liefs,
Jolanda
mooie foto van een mooi stel mensen!
knuffel van mij
Lieve Willeke, na 4 jaar pianoles kon ik die 2 handen nog niet onafhankelijk van elkaar bewegen en mijn vader noemde mij uiteindelijk motorisch gestoord, daar ging mijn droom. Hahah. Ik wens je veel succes, het is geweldig om te doen, en ik doe het ook nog steeds.